امروز برای من یک روز خیلی خاص است.البته نه فقط به خاطر اینکه روز تولدم است بلکه به این دلیل که در این روز من یک مقام ویژه دارم که انتخاب این روز برای این ماموریت ویژه هم نظر خودم بوده است.  

همیشه در روز تولدم نمی دانم باید خوشحال باشم یا ناراحت.وقتی این روز میرسد با خودم فکر می کنم که در این یک سالی که به عمر من اضافه شد من چه کارهایی انجام دادم که بتوانم به آنها افتخار کنم.با خودم مرور می کنم این یک ساله اخیر را:  

در طول این یکسال اتفاقات زیادی برای من افتاد.اول اعلام نتایج امتحان سال قبل بود که من و دوستانم هیچ کدام قبول نشدیم و بعد تصمیم گیری برای دوباره درس خواندن که انصافا خیلی سخت بود و خیلی با خودم کلنجار رفتم تا توانستم خودم را برای درس خواندن دوباره راضی کنم.  بعد از آن به دنبال جریانات خاصی تولد این وبلاگ اتفاق افتاد و بعد از آن شروع کار کردن در بخش نوزادان بیمارستان بود که در نوع خودش تجربه جدیدی بود.  

در ادامه مسافرت کربلا و توفیق زیارت امام حسین(ع)و حادثه بمب گذاری آن و جریان رسانه ای شدن من بود و در بازگشت از سفر کربلا فوت خاله عزیزم بعد از یک دوره بیماری و ادامه درس خواندن و بالاخره شرکت در امتحان دستیاری و اعلام رتبه ها و انتخاب رشته و شروع سال نو و رسیدن به یک ۲۴اردیبهشت دیگر بود.البته غیر از اینها اتفاقات دیگری هم بود که شاید تاثیر کمی در زندگی من داشتند و یا ..... بگذریم.   

خدایا همیشه و همه جا در زندگیم نشانه های تو را دیده ام ولمس کرده ام و تو همیشه همه دارایی من بوده ای که بهترینها برایم مقدر کردی و مرا زنده نگه داشتی تا یک سال دیگر به عمرم اضافه شود.خدایا من در این روز تولدم تو را شکر می کنم و از تو می خواهم که مرا ببخشی و در پناه خودت بگیری و منتظر هدیه ات در این روز می مانم.