و بالاخره بعد از یک غیبت طولانی من  دوباره امدم.امدم که بگویم من هنوز زنده ام واینجا هنوز مال من است.و اما بعد چند نکته:  

دوباره بعد از یک مدت طولانی رفتم بیمارستان پیش نی نی کوچولوها البته نمیتونم بگم دلم براشون خیلی تنگ شده بود ولی خوب یه ذره تنگ شده بود.باز هم بیمارستان و باز هم نوزادان پره مچور و ...و باز هم زندگی.تجربه خوبیه کار با نوزادان.  

تو این مدتی که حبس خانگی بودم ودرس می خوندم یه بیماری تو مغز و اعصاب بود که خیلی توجه منو به خودش جلب کرد و منو متاثر کرد.این بیماری و در واقع سندرم اسمش لاکد این یا فرد قفل شده است.در این حالت قسمت پونز مغز از کار افتاده ولی کرتکس مغز سالم است و در نتیجه بیماری است که تنفس خود به خودی ندارد و بوسیله دستگاه تنفس میکند ولی در عین حال هوشیار است واگاهی دارد و چهار دست و پایش فلج است و فقط حرکات عمودی چشم را دارد. خدا کنه که هیچ وقت هیچ کس در خودش قفل نشود.در مقابل این بیماری یک بیماری دیگه هست که مدولای مغز سالمه و کرتکس مغز از کار افتاده در نتیجه بیمار در حالیکه چشمهایش باز است و چرخه خواب و بیداری را دارد و حتی بلع هم با کمک لوله معده قابل انجام است ولی اصلا به اطراف اگاهی ندارد مثل یک گیاه و اسم این حالت هم زندگی نباتی است. دراین حالت فقط اطرافیان بیمار از این حالت ناراحت می شوند و خود بیمار به وضعیتش اگاه نیست.. حالا قضاوت با شماست :به نظر شما کدوم یکی از این حالتها بدتره؟  

باز هم احتمالا من برای مدتی نخواهم بود. چوون دارم میرم مسافرت که بعد از امتحان هوایی تازه کنم.  

یه مساله مهم:نمیدونم اصلا نیازی به ادامه نوشتن و حیات این وبلاگ هست یا نه.