انسان به ناچار در جبر زمان است و زمان اراده خودش را به ما تحمیل می کند.در بین زمانهای گذشته حال و آینده فقط زمان حال است که واقعیت محض دارد و در اراده ماست و صاحب آن هستیم و زندگی واقعی همیشه در لحظه اکنون جاری است.دیروز خاطره امروز است و فردا رویایی بیش نیست.کسی که از قید زمان رها شود و درگیر گذشته و آینده مبهم نشود دایما نو شدن را در خود احساس می کند.باید به طور مداوم توجه را به حضور در لحظه حال معطوف کرد و از گذشته دست کشید و از آروزها رها شد.تنها فرصت برای آرامش داشتن همین لحظه الان است.علوم روان پزشکی نوین به بیماران با بیماریهای مهلک مخصوصا سرطانها آموزش بسیار موثری می دهد که دایم تمرین زندگی در لحظه حاضر را تکرار کنند. 

 هیچ وقت یادم نمی رود موقعی که خاله ام بد حال شده بود به خاطر سرطانی که داشت همیشه غصه می خورد که چرا از زندگی اش خوب استفاده نکرده و حالا که موقع راحتی و لذت بردن از زندگی اش باید باشد با بیماریی دست به گریبان شده بود که روز به روز حالش را بدتر می کرد.حتی توی همان روز های بیماری هم غصه آینده نامعلوم نگذاشت که از زندگی اش چیزی بفهمد و مدام ناراحت بود و غصه می خورد که دیگر خوب نمی شود.  

اگر حال را رها کنیم به امید زندگی بهتر در آینده در اینصورت دچار ضرر می شویم چون چه بسا آینده آن طوری نباشد که ما توقعش را داریم. 

 این پست احتمالا آخرین پست من در سال 89 است. سالی که گذشت سالی با اتفاقات عجیب و غریب زیادی برای من بود. امیدوارم سال جدید برای همه دوستان سالی پر از خیر وبرکت و دوستیها و انشاالله سال ظهور باشد. از همه دوستان می خواهم مرا ببخشند و حلال کنند. به امید خدا در سال جدید دوباره با شما عزیزان خواهم بود تا به استقبال اردیبهشتی دیگر بروم......